Birini manipüle etmek de bir oyun, manipülasyonun diğer parçası olmak da. Kurban ve kurtarıcı olmak da başka bir oyun. Hepimiz oyunun içinde rollere bürünüyoruz ve sahnede yerimizi alıyoruz. Hayatı ne kadar otomatik yaşıyorsak, o kadar merkezden sapmaya, başrolü başkalarına vermeye başlayabiliriz. O yüzden oyunun da oyuncuların da ve bizim rolümüzün de farkında olmak zorundayız. Bu da bize yeni deneyimler getiriyor her seferinde. Ve bu yeni deneyimleri denememek bizi sadece dönüp durduğumuz yerde bırakıyor.

Hayat her sabah gözümüzü ilk defa açtığımızda başlıyor ve ilk aklımıza gelmesi gereken ‘eveeet, yeni bir gün, yeni bir oyun, ben bugün neyi seçiyorum?’

Bunu söylemek sihirli, çünkü zihnimize yeni bir bilgi giriyor, günün yeniliği…

Günü yeni gibi mi yaşamak istersiniz, yoksa güne yenilmek mi?

Neyi seçiyorsunuz?

Seçtiğiniz yaratılır.

Bilgi bilge olmak için yeter mi?

Yaşlı olan insanların bazıları neden bilgedir, bazıları değildir?

Yaşam tarzlarımız, aldığımız bilgileri hayata geçirebilmemiz bilgeliğimizi etkiliyor. Bir bilgiyi almak, işlemek, içselleştirmek, hayatın içindeki yerine konumlandırabilmek için zamana ihtiyacımız var. Pişmeden yenilen bazı yemekler neden zevk ve haz vermiyorsa, bizim de pişmeden aldığımız bilgiyi iletmeye çalışmamız tatsız olabiliyor çoğu zaman.

Mevlana’nın ‘hamdım, piştim, yandım’ sözünü hayatımıza geçirebildiğimizde biz de bilgeliğe adım atabiliriz. Pişmek için o halin içinde kalabilmek, o bilgi ile yanmaya hazır olmak çok önemli. Spor yaparken antrenör sürekli ‘haydi yansın o kaslar’ diye bizi zorlar ya, işte bilginin de içimize yerleşmesi için o eyleme ihtiyacımız var. Eylem olmadan bilgiyi hayatımıza almamız mümkün değil. Olma hali önce yapma halinden geçiyor. Nasıl ki araba kullanırken önce düşünerek kullanıyoruz, ama sonra otomatiğimiz oluyor, işte öyle.

Bilge olmaya gönüllü müsünüz? Yavaşlamaya, gözlem yapmaya, kendiniz olmaya gönüllü müsünüz?

YANLIŞ

YAN

YANLI

İste sihir burada. Neden yanlış yaptığımızı düşünüyoruz, neden yanlış yapıyoruz?

Sadece tek bir yandan (yönden) bakmak bizi büyük resmi görmekten alıkoyar. Bakış açımız kısır kalır, çözüm görülmeyeni görebilmektir. Bu da ancak olaya tüm yönleriyle yanlarıyla bakarak daha kolay olabilir.

Bir şeye yanlı baktığımızda ya da sadece kendi yanımızdan baktığımızda yanlış yapma olasılığımız artar. Empati bunun icin gereklidir, ama empati bile yanlı olursa sempati olur. Bu bizi daha büyük yanlışlara sürükler.

Durduğumuz yer, baktığımız yer önemlidir.

Aile Dizimi bunun için önemlidir. Büyük resmi görürüz dizimlerde, çerçeveyi çıkarır, ruhun hareketlerini takip eder, izleriz. Bu alanda herkes kendi yerindedir sonunda.

Aldığımız, taşıdığımız, ben daha iyi yaparım diye yüklendiğimiz bilinçli ya da bilinçdışı yükler bizi hayatımızın yanlışlarına götürebilir, ama oradan çıkmamız mümkün. Yeter ki, yanlışın ne olduğunu bilelim.